Op De Roggewoning hing die middag iets onafgebaards in de lucht, alsof het gelijkspel al geschreven stond in de wolken boven het veld.
Jim opende de score in de eerste minuut — een vroeg vuur dat de hoop deed oplaaien. Vijf minuten later verdubbelde Moos de voorsprong, en even leek de wereld maakbaar. Maar het lot draaide zijn gezicht af. In de elfde minuut viel een rode kaart — een schaduw over de ploeg, een man minder, een gewicht dat zwaarder werd met elk verstrijkend moment. Jim zag in de veertiende minuut ook geel, een zachte waarschuwing die brandde.
HVV sloeg toe in de vijftiende minuut. Kim gaf de ploeg nog één keer lucht in de vierentwintigste minuut, haar doelpunt een korte zonnestraal door een bewolkte middag. Maar de tegenstander was niet klaar — in de achtentwintigste en vijfendertigste minuut bogen zij de wedstrijd om, en met tien man was het antwoord nooit meer gevonden.
3-3. Een getal dat niets oplost en alles openhoudt. Graaf Willem II VAC verliet het veld met het gevoel van iets dat bijna was, maar nooit helemaal werd.